ته دلم مانده که به یک استاد بزرگوار، باهوش و دوست داشتنی باری بگویم که از ایشان و حرف هایش آخرش چیزی شبیه به القاعده سر بر میکند بس که بنیاد گراست، بس که فهمش از دین باینری ست و عرف و هر آنچه در طول تاریخ ساخته اند برایش پوچ و تهی از معناست.

اما هیچ وقت نمی گویمش بس که شرم میکنم. بس که به او مدیونم، بس که دلم لک زده ببینمش، بس که دوستش دارم.